Musical Delicacies

— Early Music Concert Series —

Stronie internetowej Muzeum i Parku „Kalkriese” (polu bitwy, prawdopodobnie bitwy o Las Teutoburski)
250 Kč / 150 Kč / 90 Kč

Arminio

Kameralna wersja barokowej opery, wykonywana na instrumentach historycznych z koncepcją sceniczną łączącą nowoczesne podejście z poszanowaniem historii.

Niedziela 25 czerwca 2017 17:00 — Stary ratusz (courtyard), Radnická 8, 602 00 Brno, Republika Czeska.Wheelchair accessible

Miłość i wojna, życie i śmierć, honor i zdrada – to największy dylematy, z którymi mierzyć się musiał germański bohater Arminio (Hermann), książe Cherusków i jego przeciwnik (a późniejszy przyjaciel), romański generał Varo (Publius Quinctilius Varus). Muzyczny dramat wieńczy Bitwa o Las Teutoburski w 9 r. n.e., w której germańscy wojownicy pod wodzą Arminio, pokonali trzy rzymskie legiony.

Warusie, oddaj [mi moje] legiony!
[Quinctili] Vare, legiones [meas] redde!
Oktawian August, cesarz rzymski,
wg Swetoniusza „Boski August”.

Produkcja:

Inne wykonania w ramach projektu
So 01.10.2016 18:00 Teatr Miejski, Gliwice (PL)
Wt 04.10.2016 19:30 Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza, Praga (CZ)
Śr 05.10.2016 18:00 Kościół św. Wacława, Ostrawa (CZ)

Wykonawcy

Arminio, principe de’ Cherusci, amante di Tusnelda
            └─ Herman, książę Cherusków, ukochany Tusneldy
Armin Gramer (AT)
Tusnelda, figliuola di Segeste, promessa sposa d’Arminio
            └─ Thusnelda, córka Segesta, narzeczona Arminia
Laila Cathleen Neuman (NL)
Segeste, principe de’ Catti, amico di Varo
            └─ Segest, książę Chattów, przyjaciel Warusa
Matúš Šimko (SK)
Varo, governatore della Germania per Augusto
            └─ Warus, gubernator Germanii za Augusta
Marzia, sorella di Varo, amante di Segimiro
            └─ Marcja, siostra Warusa, ukochana Segimera
Segimiro, fratello di Tusnelda, ed amico d’Arminio, amante di Marzia
            └─ Segimer, brat Tusneldy i przyjaciel Arminia, ukochany Marcji
Tullo, legato legionario, confidente di Varo
            └─ Tullus, legat legionów, powiernik Warusa
Comparse: di Littori, Uffiziali, e Soldati Romani con Varo, Soldati Catti con Segeste,
                         Soldati Cherusci con Arminio, Paggi, e Dame con Tusnelda, Paggi con Marzia

            └─ Statyści: Liktorzy, Oficerowie i Żołnierze rzymscy z Warusem, Żołnierze chattyjscy z Segestem,
                         Żołnierze Cherusków z Arminiem, Paziowie i Damy z Tusneldą, Paziowie z Marcją

Orkiestra

Plaisirs de Musique (CZ):


Słowo reżysera

Niestety, następujące sekcje są dostępne tylko w językach angielskim i czeskim.

The opera Arminio Opera is an ancient political drama. Our concept focuses on three main themes:

Biblioteka Jagiellońska: Libretto Libretto (Warszawa, 1761)

The most serious question posed by the opera Arminio is: What does power do to a man?! Political and power interests often force people to lie, to hypocrisy, and to some sort of violence. Arminio represents the positive hero, depicting a perfect, honorable and righteous warrior who is a symbol of perseverance and loyalty in the struggle for goodness, truth and love. This can be considered an important value in our existence. However, he is put into conflict and internal pressures from his kin, his closest ones, who push him against the wall. When he does not go hand in hand with the establishment, he is subjected to betrayal, disruption and emotional extortion. The determination and support which Arminio receives from the side of his beloved is for him the driving force that demonstrates the genuine freedom.

Więzienie, akt 2.
Więzienie, akt 2
Wagy, akt 2.
Wagy, akt 2

The content of the opera Arminio is very wide and has a large number of minor scenes that are unimportant for the essence of the main story line. It would be prohibitively long to perform the unabridged opera for a modern audience whose sensitivity is influenced by the experience of television and film. For these and other practical reasons, we decided to stage the opera in a chamber arrangement (in 2016 we already performed the full staged version with minimal cuts), working with only the three characters who are indispensable for the main plot: Arminio, Tusnelda and Segeste. The marriage of Marzia and Segimers has been left aside because it has almost no influence on the course of the main plot. The actions of Varo, the Roman general and Arminio’s opponent are then reflected in the dialogues of the remaining characters or in the situations that result from them. Apart from the remaining characters’ arias, we have also shortened some recitals, such that the opera has its own drive and conveys the story clearly. In contrast to the original, there will be different musical arrangements of some arias. Instead of a string orchestra with a full wind section (oboe, horns, flutes) and basso continuo, the chamber arrangement will be accompanied by a basic string ensemble with one wind instrument, a harpsichord and a lute.

The staging is conceived in the form of realistic-symbolist theatre. It comprises four ancient columns that change position according to the situation. For example, from an antique hall arises a jail or a bridge. In addition, in one scene, the columns turn into giant pairs of scales, reflecting the imbalance of justice in the story. The second central symbol is the throne – a symbol of power, national stability and wealth. The throne is also a sort of window into the world. Practically, the audience will be able to see on this throne a live projection of what is happening behind the walls of the palace. The stage remains clear – in white, red and black colors. The most important function is the actors and their interrelationships.

The costumes are based on exact period antique figures. We keep the designs of togas or Germanic military costumes. The challenge was to sew the costumes such that we can turn a woman into a man: In the “breeches” roles, a woman appears as a man, such that for instance Arminio’s armor becomes a challenge, also for the singer herself.

Marek Mokoš


Treść opery

Arminio [Herman], książę Cherusków, wsławiony w historii przez klęskę, którą zadał Kwintyliuszowi Warusowi, tak nienawidził imienia Rzymu, że zraził do siebie Segesta, księcia Chattów, który został zwolennikiem stronnictwa rzymskiego, mimo gwałtownej namiętności, jaką czuł dla Thusneldy, córki tegoż, przyrzeczonej mu już za żonę, i mimo czułej przyjaźni, która łączyła go z księciem Segimerem, bratem jego uwielbianej księżniczki. Zaproszony przez Warusa na rozmowy pokojowe, przybył do rzymskiego obozu, bardziej po to, by zobaczyć ukochaną i przyjaciela, niż z chęci wysłuchania układów. Istotnie, odrzucił złożone mu propozycje, a wśród nich ślub z Marcją, siostrą Warusa, przez niego samego mu zaproponowany; z tego powodu rozgorzał między nimi wielki gniew. Nakazano mu szybko odejść z obozu, jednak on, skuszony miłością i przyjaźnią, na swoje nieszczęście zwlekał przez krótki czas z odejściem.

W wyniku tego nastąpiły różne groźne wydarzenia, które doprowadziły do uwięzienia biednego księcia i omalże do utraty przez niego tamże życia. Za sprawą wiernego Segimera, który, zwodząc ojca, został w więzieniu zamiast niego, został uwolniony. Stąd, odzyskawszy wolność i połączywszy się ze swoimi ludźmi, przybył znienacka z wojskiem, zaatakował Warusa, zadał mu całkowitą klęskę i – doprowadziwszy go do samobójstwa, ponieważ ten nie mógł przeżyć hańby takiej straty – zwycięski i pełen chwały, pogodził się z Segestem, zdobył Tusneldę i związał się z Segimerem jeszcze mocniejszymi więzami przyjaźni.

Bazę historyczną zaczerpnięto z Tacyta, Valleja Patercola, z Florusa, z Diona i innych. Jednak, jeśli chodzi o intrygę dramatu, większość została wymyślona.

Akcja ma miejsce w zamku Teutoburg i w jego okolicach.

Libretto

Spójrz tutaj (pełną wersję).


Wikimedia: Pomnik Hermanna (Foto: User:Kaikanne, 2009, CC-BY-SA 3.0)
Pomnik Hermanna
(Foto: User:Kaikanne, 2009)

Hasse i jego Arminio

Bitwa w lesie teutoburskim, w którym wojowie germańscy wycięli w pień źle dowodzone trzy rzymskie legiony, stała się jednym z mitów założycielskich niemieckiego nacjonalizmu w XIX wieku. Patronuje mu do dziś gigantyczny, potworny pomnik wodza Cherusków, Arminiusza, który stanął w domniemanym miejscu walki. Sam Arminiusz natomiast – incydentalny, acz skuteczny pogromca Rzymian – choć bywa zwany Hermanem, dla historii pozostał skryty pod swym łacińskim imieniem (wychowywał się w Rzymie, tam także kształcił się w sztuce wojennej). Zanim jednak uczyniono zeń bohatera niemieckiego, jako zwłoszczony Arminio stał się w XVIII wieku bohaterem kilku oper. Trzeba wśród nich wymienić dzieło Händla, a przede wszystkim Johanna Adolfa Hassego.

Dlaczego przede wszystkim? Jeżeli dziś mówimy o późnobarokowej opera seria, w pierwszej kolejności na myśl przychodzi przecież właśnie Händel, a po nim Händel i na trzecim miejscu Händel. Jednak w XVIII stuleciu kolejność była inna. Händel na pewno mógł mieć miejsce na podium, jednak walczyło o nie wielu innych twórców: wcześniej Keiser, następnie Porpora, Graun, Jomelli…. I najsilniejszy kandydat do miejsca pierwszego: Johann Adolf Hasse.

Największy kompozytor oper

Urodził się w roku 1699, pod Hamburgiem, w którym pobierał nauki, a następnie, w 1718 r., zaczął występować jako tenor w teatrze. Właściwa historia rozpoczyna się jednak, gdy w 1721 r. opuścił Niemcy, udając się do Włoch. Przejechawszy przez Florencję i Rzym, dotarł do Neapolu, ówczesnej stolicy muzyki – a zwłaszcza opery. To tu rozwijał się właśnie nowy prąd, który miał królować na scenach połowy XVIII stulecia, a jednocześnie szykować grunt pod pojawienie się klasycyzmu.

Wikipedia: malowidło: Johann Adolph Hasse
Johann Adolph Hasse (cca. 1740)

Podstawą było belcanto – melodia piękna, pełna wdzięku i olśniewająca, pozwalająca śpiewakowi pokazać wszelkie walory głosu, ale przy tym charakterystyczna – uwodząca lub patetyczna, radosna lub pełna smutku. Wirtuozeria, obecna i wcześniej, osiągnęła poziom najwyższy, kierując się ku wyrazowi emocji, od czego nie odciągał zbyt skomplikowany akompaniament. Uproszczona orkiestra służyła więc do wsparcia linii wokalnej – jednak u Hassego wspiera ją dynamicznie, efektownie, sekundując jej w wirtuozerii i podkreślając łuki napięć. Tak było już w pierwszym dziele, którym 26-letni kompozytor po paru latach nauki u Alessandra Scarlattiego (a początkowo u Porpory) olśnił słuchaczy: w serenadzie (jakby mini-operze, dla dwóch postaci) Antonio e Cleopatra. Był rok 1725 i kariera Hassego właśnie wystartowała. W ciągu paru lat miała go wynieść na szczyty, na jakie w XVIII wieku nie podejrzewano, że wspiąć się może jakikolwiek kompozytor.

Dla porządku odnotujmy: wpierw „nadliczbowy” kapelmistrz dworu w Neapolu (nie było wolnego stanowiska, więc stworzono dla niego dodatkowe), następnie maestro di coro Ospedale degli Incurabili w Wenecji (jednego z głównych konserwatoriów miasta; pozostał z nim związany do najpóźniejszych lat), a przede wszystkim przez 30 lat kapelmistrz elektorów saskich i królów Polski, na ich dworze w Dreźnie. Gdzie zarabia kilkadziesiąt razy więcej, niż – w mieście nieopodal, w tym samym księstwie i w tym samym czasie – Johann Sebastian Bach. Pozostając na służbie Wettinów wystawia swoje opery w Wenecji (gdy dwór wyjeżdża do Warszawy; choć i w niej Hasse bywał, jak wspominał historykowi, Charlesowi Burneyowi), a gdy ma przerwę dłuższą (wojna siedmioletnia), obok Wenecji rozwija też karierę w Wiedniu. W stolicy cesarskiej oczekiwano go zresztą stale, o jego muzykę zabiegała Maria Teresa, a jego głównym librecistą pozostawał przecież cesarski poeta, Metastasio (skądinąd Hasse był ulubionym kompozytorem pisarza). Uzupełniający się związek pozycji króla muzyki i króla poezji (Metastasio był zdecydowanie najważniejszym autorem librett w XVIII wieku, a do poziomu jego powodzenia nikt inny nigdy się nie zbliżył), nie uszedł uwagi komentatorów. Wspomniany Charles Burney stwierdzał, że w tym wypadku poeta i muzyk byli dwiema połowami tego, co jak Androgyne Platona, tworzy całość. A to z powodu posiadaniu pospołu tych samych oznak prawdziwego geniuszu, smaku, właściwego sądu, spójności, czystości i precyzji – nieodłącznych towarzyszy obu [twórców].

Odbiór opery przez ówczesnych melomanów

Żeby dopełnić obrazu jakości, jaką tworzyły opery Hassego, trzeba pamiętać, że śpiewali w nich najwybitniejsi wokaliści epoki – obok primi uomini, którymi byli najwięksi kastraci, jak Farinelli (już w jego neapolitańskim debiucie, Antoniuszu i Kleopatrze), także największe prime donne, przede wszystkim Faustina Bordoni. Prywatnie, od 1730 r. Faustina Bordoni-Hasse, żona kompozytora.

Dziś niekiedy brakuje nam komplikacji w stylu galant, do jakiego zalicza się szkołę neapolitańską, z Hassem na czele. Hassego można uważać za Rafaela – pisał jednak Burney. – …Jeżeli afektowane francuskie wyrażenie le grand simple (wielka prostota) miałoby cokolwiek znaczyć, powinno być stosowane do dzieł takich kompozytorów, jak Hasse, który klarownością i wedle zasad kultury lepiej wyraża ekspresję wszystkiego, co wdzięczne, eleganckie i czułe, niż hałaśliwe i gwałtowne. Mniejsza rola wyrazistego dramatu, w tym partii orkiestrowej, rekompensowana jest bowiem przez błyskotliwość, wyzyskanie niebotycznych możliwości śpiewaków, ale jednocześnie – przy zachowaniu przyjemnego dla ucha wdzięku – rozwijanie emocjonalnej strony muzyki: nie poprzez formę, lecz poprzez melodię i jej połączenie z tekstem. Nie bez powodu Metastasio tak bardzo podziwiał Hassego – wiedział, że jego słowom nikt nie jest w stanie dać muzyki równie idealnej.

Poeta w swym sądzie nie był odosobniony. Za wyjaśnienie służyć może znowu opinia Burneya: w największym stopniu pełen naturalności, elegancji i rozsądku kompozytor muzyki wokalnej, jak również najbardziej wszechstronny spośród dziś żyjących; w równym stopniu przyjaciel poezji i głosu, w wyrażaniu słów odkrywa tyleż celnego geniuszu, jak w łączeniu ich ze słodkimi i czułymi melodiami, które daje śpiewakowi. Zawsze pamiętając, że głos jest pierwszym przedmiotem uwagi w teatrze, nigdy nie dusi go uczonym żargonem mnogości instrumentów i tematów; w trosce o jego znaczenie jest raczej jak malarz, rzucający najsilniejsze światło na główną figurę na swoim obrazie.

Bohater Arminio - symbol pokoju w Wojnie Siedmoletniej

A jednak, choć Hasse opracowywał muzycznie libretta Metastasia jedno po drugim (prawie wszystkie, liczne po wielekroć), i choć dwukrotnie sięgał po temat bohatera z lasu teutoburskiego, Arminio nie został skomponowany do tekstu cesarskiego poety. Pierwszą wersję, powstałą dla Mediolanu jeszcze w 1730 r., zostawmy na boku. Librecistą drugiej, obecnie wykonywanej, a stworzonej w Dreźnie w 1745 r., był Giovanni Claudio Pasquini. Poeta księcia elektora, który także po raz drugi sięgał do postaci Arminiusza.

Wikipedia: costume design: Angelo Maria Monticelli (Arminio, Drezno 1753)
Angelo Maria Monticelli jako Arminio
(návrh kostýmu, Drezno, 1753)
Stadtgeschichtliches Museum Leipzig: malowidło: Fryderyk August II (1696–1763) elektor saski
August III (1733)

Opera okazała się sukcesem, ciesząc się powodzeniem nie tylko w Dreźnie, ale i w Berlinie, na dworze Fryderyka II. Gdy natomiast – na skutek działań tego ostatniego – zakochany w muzyce elektor musiał na dłużej wcielić się w rolę króla polskiego (gdy w trakcie wojny siedmioletniej Drezno zostało zajęte przez Prusaków, dwór przeniósł się do Warszawy) – wreszcie i stolica Polski doczekała się uruchomienia sceny operowej.

Do tego momentu obiekt szczególnej fascynacji Augusta III właściwie nie był obecny w Warszawie (mimo istnienia zainaugurowanej w 1748 r. Operalni, budynku teatralnego na terenie Ogrodu Saskiego). Teraz wreszcie ściągnęli tu drezdeńscy muzycy (nawet jeżeli nie wszyscy) – i można było zacząć wystawiać opery. Arminio zabrzmiał 3 sierpnia 1761 r. W ten sposób, po ponad stuletniej przerwie – po zaniku tradycji operowych z czasów Władysława IV – do stolicy Polski wróciła najmodniejsza, najbardziej wymagająca, ale i najbardziej spektakularna rozrywka doby baroku. Od razu w swej najlepszej postaci. Niestety, nie na stałe, ale ziarno posiane jednak wykiełkowało, i mimo kryzysów i przerw życie operowe w Warszawie już nie umarło.

Poza walorami muzycznymi, także libretto może wyjaśniać, dlaczego Arminio cieszył się szczególnym powodzeniem w trakcie wojny siedmioletniej. To opera o tyleż romansowym, co i militarnym charakterze (z bitwą na scenie w akcie III), w której treścią jest ostateczne zwycięstwo obiektywnie słabszego, ale bohaterskiego i kierującego się słusznym prawem króla, nad nieubłaganą potęgą Rzymu. Protagonista w sam raz dla Augusta III, wojującego z Fryderykiem Wielkim, który w oczach ówczesnych władców niemieckich uchodził za niebezpiecznego uzurpatora, burzącego utrwalony porządek.

Problemy powojenne

Samego Hassego wojna dotknęła podobnie, jak króla. Nie przerwała wprawdzie jego kariery, ale w zdewastowanym i złupionym Dreźnie utracił znaczną część swego ogromnego majątku – podczas bombardowania zniszczony został m. in. jego dom, a także przygotowane do druku materiały „dzieł wszystkich”. Wydanie sponsorował August – i po wojnie nie udało się już podjąć podobnej pracy. Co odczuwamy do dzisiaj.

Po śmierci swego książęcego patrona Hasse musiał też opuścić dwór drezdeński. Nowy władca, nie zainteresowany tak bardzo muzyką, jak jego poprzednicy, mający natomiast na głowie problemy finansowe i polityczne, nie miał ochoty ani środków do utrzymywania kapeli, która wcześniej – w Dictionnaire Rousseau – uznana została za najlepszą na świecie. Przystań znalazł Hasse w wiernym sobie Wiedniu, gdzie jego muzyka uświetniała uroczystości cesarskie. Przeszkodą w działalności stała się jednak podagra – oraz nieuchronna zmiana gustów publiczności.

W 1773 r. wraz z żoną osiadł w Wenecji. Zmarli w zapomnieniu – Faustina w roku 1781, Johann Adolph w 1783. Świat zachwycał się już muzyką kolejnego pokolenia. Nie mogła zmienić tego ani utrzymująca się tradycja wystawiania dzieł Hassego w Dreźnie i w Berlinie, ani wysiłki Johanna Adama Hillera, publikującego jego arie, ani panegiryki zauroczonego autorem Arminia Charlesa Burneya.

Jakub Puchalski


Niestety, następujące sekcje są dostępne tylko w językach angielskim i czeskim.


Performers

The countertenor Armin Gramer studied at Prayner’s Conservatory and Conservatory Vienna. He has performed in many operas, Volksoper Wien, Kammeroper Rheinsberg, Schlossfestspiele Wernigerode, Bayerische Staatsoper München, Hebel Theater, Theater an der Rott, Sirene Operntheater, Theater Konstanz, Herbsttagen Blindenmarkt, Wiener Kammeroper, and at festivals such as Tongyeong Music Festival, Budapest Baroque Festival. He won the contest “musica juventutis” organized by Wiener Konzerthaus and the competition arranged by Kammeroper Rheinsberg.

Matúš Šimko studied singing at the Conservatory in Banská Bystrica; prior to this, he earned a degree in law at the Matej Bel University. He studied baroque vocal interpretation with Gloria Banditelli at Istituto Superiore di Studi Musicali “G. Briccialdi” in Terni. He continues his vocal studies privately under prof. Vlasta Hudecová in Bratislava. This season he sung the role of the young servant in a concert version of Strauss’ Elektra at the Slovak Philharmonic, and Pedrillo in Mozart’s The Abduction form Serail in Slovak National Theatre. Last season he appeared as a soloist at the Bratislava Music Festival, at Næstved Early Music Festival in Denmark under the baton of Jordi Savall, and at the Festival du Périgord Noir in France. Matúš Šimko has performed with ensembles such as Il Cuore Barocco, Musica Aeterna, Quasars Ensemble, Czech Virtuosi, the Slovak chamber orchestra, Slovak Sinfonietta, Elbipolis Barockorchester, Musica Florea. He also appeared on the CD Pastorella recorded with Solamente Naturali.

Laila Cathleen Neuman began studying singing in the Netherlands with Christy Pfeiler and Susanna Waleson and continued at the Giuseppe Verdi Conservatory in Milan with Rosina Crosatti and Margaret Hayward, and at the Mozarteum in Salzburg with Breda Zakotnik and Barbara Bonney. She has participated in master classes with leading artists such as Dalton Baldwin, Max van Egmond, Johannette Zomer, Trevor Pinnock, Angelika Kirschlager and Deda Cristina Colonna. She mainly deals with baroque music, baroque dance and historic gesture, for which she worked with Margit Legler and Reinhold Kubik. She made her debut as the Second Woman in Purcell’s Dido and Aeneas, and sang Melpomene in Gluck’s Il Parnaso Confuse in a production of the Mozart Opera Institute Salzburg. She is currently working with Ensemble Esprit directed by J. Hulst, Ensemble La Silva, Het Philadelphus Ensemble (member of Concertgebouw Orchestra) and Convivio d’Arte in the Netherlands, Austria, Germany and Italy. Her repertoire ranges from renaissance to contemporary music and includes chamber music as well as oratorios and operas.

 

Marek Mokoš graduated in opera direction at the Janáček Academy of Music and Performing Arts (JAMU) in Brno, as well as in acting and opera singing at the Conservatory in Bratislava. During his studies he completed an internship at the Bayreuth Wagner Festival and at the Ludwik Solski Academy for the Dramatic Arts in Kraków. He directed numerous operas including Pimpinone (Telemann), Don Giovanni (Mozart), L’impresario in angustie (Cimarosa), L’isola disabitata (Haydn), Orfeo ed Euridice (Gluck), stage performances of Pergolesi’s Stabat Mater and Haydn’s Seven Last Words of Christ. As a co-director of the project VCHOD (Research Center for Musical-Operatic Theatre, under JAMU), he staged the operas Opportunity makes the thief (Rossini) and The Kiss (Smetana). As assistant director, he had the opportunity to work with David Radok at the National Theatre in Brno on the production of the opera The Makropulos Case (Janáček), and he assisted with the opera Romeo and Juliet (Gounoud) at the Slovak National Theatre. He also collaborated with Ensemble Opera Diversa and Wartberg Collegium.

Plaisirs de Musique specialises since 2013 on authentic interpretations of early music on period instruments, its members being leading European experts in the field. The projects that the ensemble performs in are partly regular concerts, but they also comprise collaborations on staged, dance and opera productions. The ensemble appeared in concerts at various festivals at home and abroad (Germany, Austria, Poland, Slovakia, Hungary, Italy, Switzerland, France, the Netherlands and Belgium). Its artistic leader Jan Čižmář is taking inspiration especially from recent discoveries from musical archives, and strives for an attractive presentation of early music in the context of other disciplines of art. The ensemble’s activities also include educational events and concerts for children.

Jan Čižmář is a versatile performer focusing on historical plucked instruments. He performs regularly in Europe, Asia and the USA with ensembles such as Royal Concertgebouw Orchestra, Orchestra of the Age of Enlightenment, Orchestra of the Eighteenth Century, Rotterdam Philharmonic Orchestra and Capella Cracoviensis, and under conductors such as Frans Brüggen, Christopher Hogwood, Giovanni Antonini, Yannick Nézet–Séguin and Christina Pluhar. He appears also as soloist with of baroque and renaissance repertoire, and is the artistic leader of the ensemble Plaisirs de Musique. After graduation in guitar and musicology in his native Brno he studied at the Royal College of Music in London, where he began playing the lute in the class of Jakob Lindberg. He continued his studies at the Royal Conservatory of The Hague with the teachers Nigel North, Joachim Held, Mike Fentross and Christina Pluhar. He was the founder and editor of the Czech guitar magazine Kytara and contributes regularly to other musical periodicals. He is also intensely involved with publishing and research activities in the field of early music. Jan Čižmář taught lute and related instruments at the Karol Szymanowski Academy of Music in Katowice in Poland; currently he is teaching at the Janáček Academy of Music and Performing Arts (JAMU) in Brno and at the Academy of Ancient Music at Masaryk University in Brno. He regularly gives courses and masterclasses in Europe and overseas.


Colophon

Co-production: The organisers are:

Jan Čižmář
Hudební lahůdky, z. s.
Cacovická 729/50
614 00 Brno-Husovice
Czechia
IČO: 22719458
tel: +420 606 222 416
e-mail: kontakt@hudebnilahudky.cz
web: www.hudebnilahudky.cz
Artur Malke
Stowarzyszenie Art In Motion
Bankowa 5/3
44–100 Gliwice
Poland
KRS: 0000400841
tel: +48 695 677 247
e-mail: oh@orkiestrahistoryczna.pl
web: www.orkiestrahistoryczna.pl

The performance is the result of a collaboration between the associations Hudební lahůdky and Art in Motion and the City of Gliwice.

The Czech-Polish cooperation between the associations Hudební lahůdky and Art in Motion has already to its credit a number of successful concerts, scenic and educational projects, especially the realisation in 2013–2015 of 13 performances of the Brno version of the opera Didone Abbandonata (libretto: Pietro Metastasio, music: Domenico Sarri).

The goal of the association Hudební lahůdky, z. s. is to increase the public awareness of the history of music through concerts, workshops, scenic, educational and children’s events, mostly focused on early music and historical performance practice. The association consists of musicians specializing in early music at a professional level, of music teachers and interested listeners.

The association Art In Motion was founded in Katowice in order to promote {oh!} Orkiestra Historyczna and early music in general, especially in the Upper Silesian region. It organises and co-organises concerts in Poland and abroad, most of them in collaboration with leading names within early music (e. g., Olga Pasiecznik, Marilia Vargas, Kai Wessel, Julien Chauvin, Alexis Kossenko, Lars Ulrik Mortensen and others).


Thank you

The performance enjoys the auspices of the Minister of Culture of the Czech Republic Mgr. Daniel Herman, the Governor of the South Moravian Region JUDr. Bohumil Šimek and the Mayor of the Statutory City Brno Ing. Petr Vokřál.

It takes place with financial support from the Ministry of Culture of the Czech Republic, the Ministry of Culture of Poland and the Statutory City of Brno.

Ministry of Culture, Czech Republic Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej Statutární město Brno Miasto Gliwice Art in Motion (Katowice) Instytut Słowacki